Ik kan dit verhaal eigenlijk op ieder punt in mijn leven beginnen, want ik heb het altijd al moeilijk gevonden om mezelf te uiten met woorden.

Als klein meisje vroeg mijn moeder na zomerkamp hoe ik het had gehad en ik wist er werkelijk nooit meteen woorden aan te geven. Voor mij was die vraag gewoon onmogelijk te beantwoorden, want waar begin je je verhaal na een hele week vol plezier?

Mijn moeder kreeg ook nooit direct een antwoord van mij en moest soms wel een hele week wachten voordat ik eindelijk de juiste woorden had gevonden om er een samenhangend verhaal van te maken. Maar als ik eenmaal begon te vertellen ging ik helemaal los en hield ik niet meer op.

Op school was ik vaak stil, misschien wel het stilste meisje van de klas. Als de leraar mij een vraag stelde over de lesstof wilde ik wel door de grond zakken, want ik had nooit direct een antwoord. Woorden schoten kriskras door mijn hoofd, maar ik kon er in het moment nooit een logische zin van maken. 

Stotterend en pruttelend kwam er dan uiteindelijk toch iets uit waar niemand iets mee kon. Ik vond dat altijd zo gênant, want eigenlijk wist ik het antwoord best wel maar ik kon gewoon zo snel de juiste woorden niet vinden om het duidelijk te maken.

De leraren kregen maar moeilijk hoogte van mij en er was weinig vertrouwen dat er ooit iets van mij terecht zou komen. 

Misschien was het beter als ik ‘maar wat met mijn handen ging doen’, zoals ze dat toen zo mooi noemde.

En in mijn belevingswereld vond ik volwassenen altijd nogal verwarrend en vooral ook luidruchtig. De hele dag waren ze aan het praten en vragen aan het stellen. Waarom moesten er toch steeds zoveel woorden worden gegeven aan dingen? In mijn hoofd was alles eigenlijk vrij logisch en ook heel rijk aan beelden, kleuren en geuren. Daar had ik helemaal geen woorden voor nodig.

Fast forward naar mijn eerste baan. Ik wil er niet teveel woorden aan vuil maken (het is toch al niet mijn stijl om veel woorden te gebruiken ;), maar het was een drama.

Ik begon op de marketingafdeling binnen een Frans bedrijf. En zoals bij veel marketingafdelingen overheerste er vooral een vergadercultuur. 

De ene na de andere meeting gevuld met lege woorden, cijfertjes, meer lege woorden en natuurlijk als slagroom op de taart het afsluitende vragenrondje… 

Iedereen begon te kakelen alsof het leven ervan afhing. Het ene na het andere briljante idee vlogen me om de oren.

Eerlijk? Ik zat stiekem 10 minuten nadat de meeting was afgetrapt al veilig in mijn happy place.

Lang heb ik niet begrepen waarom ik dat niet kon, meeten. Ik maakte me ook niet erg populair tijdens die meetings, want ik had eigenlijk nooit iets zinnigs bij te dragen. Op den duur werden de uitnodigingen om deel te nemen ook steeds schaarser. Dat vond ik niet heel erg, maar ik merkte wel dat mijn aanwezigheid op kantoor ook steeds minder werd gewaardeerd.

Nog een fast forward, net na mijn laatste baan in loondienst: Ik was uitgeput, moe en lusteloos. Weer een gefaalde baan, weer gefaald als werknemer, weer gefaald als collega, weer gefaald om mijn plek te vinden. En ik wilde het ook niet meer, niet op die manier. Niet meer op een druk kantoor, geen ellendige lange meetings en geen ‘vaste functietitel’ die mij toch niet paste.

Wat ik wel wilde? Vrijheid, creatief bezig zijn en mensen écht helpen en dan vooral helemaal op mijn eigen manier. En zo vond ik mijn weg naar de kamer van koophandel.

En als ik nu terugkijk en heel eerlijk ben, heb ik spijt!

Ik heb spijt dat ik zolang heb gewacht om naar mijn gevoel te luisteren.
Ik heb spijt dat ik zolang heb gewacht om voor mezelf te beginnen.
Ik heb spijt dat ik zolang heb gewacht om mijn stem te laten horen.
Ik heb spijt dat ik zolang heb gewacht om mezelf te laten zien.
Ik heb spijt dat ik zolang heb gewacht. punt.

Want na al die jaren dat ik me ‘anders’ voelde dan anderen op de werkvloer, realiseerde ik me dat het eigenlijk om een superkracht gaat! Een hele speciale zelfs die slechts 25% van alle mensen hebben: ik ben introvert.

Ik zeg dat introversie een superkracht is, want…

we komen slecht uit onze woorden, omdat we in onze gedachten met 160 kilometer per uur alle kanten van een verhaal kunnen belichten.

we zijn vaak stil, omdat we alles in onze omgeving tot in detail observeren waardoor we heel goed zijn in het leggen van verbanden en binnen enkele seconden een duidelijk beeld heb van situaties én relaties.

we praten niet veel en kiezen onze woorden zorgvuldig, omdat we willen dat wat we te zeggen hebben waardevol is en bijdraagt aan een groter geheel.

we putten kracht en energie uit onszelf (introspectie) en hebben daardoor weinig nood aan bevestiging van anderen. Daardoor weten we vaak precies wat voor ons goed voelt en handelen we gemakkelijker vanuit ons gevoel.

We weten als geen ander wie we van binnen zijn, ook al is dat voor de buitenwereld niet direct zichtbaar.

En dát laatste punt is nu precies waar mijn missie begint, want wat zou het nou mooier zijn om de wereld te laten zien wie we van binnen zijn! Ik geloof namelijk oprecht dat de wereld toe is aan meer van deze krachten die veel introverten bezitten.

Als geen ander weet ik hoe luidruchtig de online wereld is, ik heb er jarenlang in gewerkt. Marketing, en dan vooral online, is bij uitstek een zeer extraverte aangelegenheid. Het is een podium pakken, delen, uiten en jezelf laten zien. Niet perse een omgeving waar een introvert zich gemakkelijk in voelt.

Maar ik geloof dat het anders kan! 

Want inmiddels ik weet dat je zelf een plek kunt creëren waar je in alle rust je boodschap kunt delen. Ik geloof ook dat door jezelf te laten zien op een manier die bij je past, je automatisch de juiste mensen bereikt. Het enige wat je hoeft te doen is jezelf zijn en de juiste stappen te zetten om zichtbaar te worden, zónder hard te hoeven schreeuwen.

Ben jij ook klaar om jouw superkracht met de wereld te delen en te laten zien wie je bent?